|
|
 |
anılar... öpüp okşadığımız hüzünlerimiz ve sevinçlerimiz... |
|
SaimGözek
|
Gönderim: 11.09.2007, 11:48
|
Üye Kaydı: Sep. 2007
Mesaj: 25
Durum: Hatta değil
son ziyaret: 05.04.08
|
Anılar insanın kendi kişiliğinin, duygularının, davranış biçimlerinin
nasıl bir süreç içinde gelişip şekillendiğini anlaması - kavraması için de önemlidir hayatımızda.
Yalnızca "nostalji" değildirler yani.
İnsan hafızası geçmişe ait hep iyi şeyleri hatırlar,
iyi olmayan olumsuz şeyleri ise bilinç altına iter.
Benim şimdi anlatacağım anı,
aslında olumsuz bir anıymış gibi algılanmaya elverişli
ama benim için öyle değil.
Hüzünlü evet ama karamsar değil, kötü bir anı değil.
Hüzünlü anılar da güzeldir.
Sevincimizle birlikte gelişip derinleşir hüznümüz de.
Ve sevincimiz gibi coşkuludur hüznümüz de.
Cumhuriyet Lisesi için söyleyeceğim şey şu:
"Sevincim de sensin hüznüm de."
..............................
Ortaokulla birlikte hesaplarsak 6 yılım Cumhuriyet Lisesi'nde geçti.
78'de mezun olmam gerekiyordu.
Ama o dönemin siyasi altüst oluşları içinde farklı gelişti hayat.
Dönemin, okuldaki aktif siyasi önderlikleri içinde yer alanlardanım.
"Aydınlıkçı" olarak tanındım-bilindim.
Grup çatışmaları, ayrılıkları ne yazıkki
1977 yılından itibaren en iyi arkadaşları birbirine yabancılaştırdı.
1978 yılının Eylül ayında, birinci dönem başında,
siyasi nedenlerle okuldan ayrılmak zorunda kaldım.
Yarım dönem Kütahya Lisesi'nde okudum.
Kütahya'da abim vardı, onun yanına taşınmıştım.
1979'da ikinci dönem başında okuldan yine ayrıldım.
Karabağlar'a geri dönmek istedim.
Okula geldim, arkadaşlarımı görmek ve idareyle görüşmek için.
O dönem müdür yardımcılarından biri,
kantinde arkadaşlarımla otururken beni çağırdı ve okulu derhal terketmemi istedi.
Benim okula yeniden kayıt için başvurumu kabul edemeyeceklerini,
okula dönersem büyük kargaşa çıkacağını,
o nedenle İzmir'de başka bir okula kabul edilmem için yardımcı olacaklarını söyledi.
"Hemen şimdi okulu terket, yarın doğruca müdür yardımcısı odasına gel" deyince,
"niye hocam arkadaşlarımla görüşmek istiyorum" dedim.
"Büyük bir grup bahçede toplanıyor,
seni okuldan çıkarmazsak onlar zorla çıkaracaklarını söylüyorlar,
olay çıkmasını istemiyoruz.
Benim refakatimde okuldan çıkacaksın" dedi.
Ve birlikte okuldan çıktık.
Sonra Şirinyer Lisesi'ne kayıt yaptırdım.
Orada da siyasi nedenlerle bir aydan fazla okuyamadan ayrıldım.
En son ailem Ankara'ya, teyzem'in yanına gönderdi.
Liseyi, 1979 - 80 öğrenim yılında Ankara - Seyranbağları 50. Yıl Lisesi'nde bitirdim.
Böylece liseyi toplam 5 yıl okumuş oldum.
Mezun olduğum yıl, Buca Eğitim Fakültesi -
Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nü kazandım ve orayı bitirdim.
Bu kötü bir anı değil. Güzel ama hüzünlü bir anı.
Neyse sonuç olarak ben Cumhuriyet liseliyim.
Ve 1978 Cumhuriyet Lisesi mezunu sayılırım.
Lisemden resmen mezun olamadım ama, "mecburi" çıkışla mezun oldum...:))
Ortaokul dahil 6 yıl okuduğum okulum.
Öpüp okşadığım hüzünlerimin ve sevinçlerimin okulu.
Ve o günlerdeki bütün arkadaşlarım,
istisnasız yine arkadaşlarım.
Albüm sayfasında,
70'li yılların fotoğraflarının altına bildiğim,
hatırladığım bütün arkadaşlarımın isimlerini yazmaya çalışıyorum.
Birbirimizle çocukluğumuzu,
ilk gençliğimizi paylaştığımız arkadaşlarız çünkü.
Hayatımızın en önemli paylaşımıdır o dönemler,
hiçbir şey kirletemez ve silip atamaz,
unutturamaz o en temiz insan yanımız olan günlerimizi.
Ortaokuldayken, Cumhuriyet Bayramı kutlamalarında okul yürüyüşlerine katılırdık.
Muhtar Turgay Aksaylı, "CumCumCum si si si Cumhuriyet Lisesi" diye bağırırdı,
biz de hep bir ağızdan neşeyle katılırdık.
Trampetler eşliğinde, yürüyüş yaptığımız Kordonboyunu inletirdik:
"CUMCUMCUM Sİ Sİ Sİ CUMHURİYET LİSESİ"
Güzel günler... Bitmesini istemesek de...
Yazarım sonra yine...
( saimgozek@gmail.com )
<!-- editby -->
edited by: SaimGözek, 17.11.2007, saat 18:57<!-- end editby -->
|
|
|
|
| |
2.0.1
Function viewtopic in module pnForum returned.
|
|
